هنگامی که بسیاری از شرکت ها برای اولین بار با فیلم TPU کار می کنند، اغلب خواص مواد را چشمگیر می یابند. با این حال، در طول پردازش واقعی، اغلب با مسائلی مانند لمینیت ضعیف، چسبندگی ضعیف چاپ، یا لکهدار شدن سطح مواجه میشوند. این به این دلیل نیست که خود فیلم TPU معیوب است، بلکه به این دلیل است که الزامات پردازش با مواد معمولی متفاوت است.
مشکلات رایج در پردازش فیلم TPU:
1. چسبندگی سطحی ناکافی. فیلم های TPU انرژی سطحی نسبتاً کمی دارند. در نتیجه، چاپ مستقیم یا لمینیت اغلب منجر به لایه برداری، از بین رفتن رنگ یا چسبندگی ضعیف می شود.
2. عدم تطابق پارامترهای پردازش حرارتی: کنترل ضعیف دما، فشار یا زمان می تواند منجر به تغییر شکل یا زرد شدن فیلم شود و حتی ممکن است استحکام نهایی را به خطر بیندازد.
3. استحکام لایهبرداری متناقض پس از{1}}لامینیت: عملکرد لایهبرداری بسته به مواد بستر، لایههای چسب و شرایط پردازش بهطور قابلتوجهی متفاوت است.
چگونه می توان این را حل کرد؟
1. اعمال درمان سطحی: روش هایی مانند درمان کرونا یا پلاسما می توانند به طور موثر انرژی سطح را افزایش دهند و از ثبات بیشتر در طول چاپ و لمینیت بعدی اطمینان حاصل کنند.
2. فیلم چسب مناسب را انتخاب کنید: فیلم چسب-ذوب داغ، لایه چسب لمینیت، و بستر TPU باید سازگار باشند. نمی توان به سادگی روی چسبندگی خود چسب تمرکز کرد.
3. نمونه اولیه قبل از تولید انبوه: بسیاری از مسائل نه از خود مواد، بلکه از سازگاری فرآیند ناشی می شود. انجام آزمایشهای-در مقیاس کوچک ابتدا امکان شناسایی زودهنگام خطرات بالقوه را فراهم میکند.
چرا سازگاری فرآیند مهم است؟ از آنجایی که فیلم TPU یک ماده «وصل{0}}و{1}}بازی» عمومی- نیست. قدرت آن در عملکرد بالای آن نهفته است، اما درک این پتانسیل به استفاده از روش های پردازش مناسب بستگی دارد.
هنگامی که فیلم TPU به درستی پردازش شود، در عملیاتهایی مانند لایهکاری، چاپ، پرس حرارتی، جوشکاری با فرکانس بالا-و پردازش کامپوزیت بهطور پیوسته عمل میکند. برعکس، اگر سازگاری فرآیند نادیده گرفته شود، حتی بهترین ماده ممکن است نتواند نتایج مطلوب را به همراه داشته باشد.